O kaczce co wprowadziła Linneusza w błąd.

Kaczka krzyżówka - Anas platyrhynchos

Każdy kto był nad dowolnym słodkowodnym akwenem w naszym kraju zna ją doskonale. Co można powiedzieć o kaczce którą każdy zna? To, że poza miastami jest o wiele trudniej ją podejść i to z wiadomego powodu: jest to ptak łowny. Jako ptak wodny, głównie je to co w tej wodzie znajdzie - bezkręgowce i rośliny.

Jest to ptak osiadł czy wędrowny? Obie odpowiedzi są prawidłowe. Do Polski przylatują od lutego do kwietnia, odlatują gdzieś pomiędzy wrześniem a grudniem. Jednak tam gdzie woda nie zamarza, kaczki mogą bez problemu przeżyć całą zimę.

Oczywiście to co najbardziej rzuca się w oczy to różnice w upierzeniu płci. Ma ono głęboki sens. Samice mają ubarwienie maskujące, starając się nie być wykrytym podczas wysiadywania jaj i wychowywaniu młodych.

Samce natomiast starają się zareklamować wspaniałym upierzeniem. Należy jednak zwrócić uwagę, że kaczory w ciągu roku, poza sezonem lęgowym przechodzą pierzenie całkowite i w upierzeniu nie różnią się wtedy od samic.

Chodź może wydawać się to dziwne dla takiego dużego ptaka, to jeżeli znajdzie odpowiednią dziuplę, to może w niej wychowywać młode. Oczywiście może też mieć gniazdo na ziemi.

Wracając jednak do tytułu tego posta. Kiedy Linneusz tworzył swoją systematykę gatunków, opisał samca i samicę jako... dwa zupełnie osobne gatunki. Dopiero po kilkudziesięciu latach zauważono błąd. W nazewnictwie istnieje zasada, że pierwsza nazwa danego gatunku zostaje. Pozostała więc nazwa samicy, bo ta była opisana zaledwie kilka stron wcześniej.

I jeszcze jedna uwaga. Nie wszystkie osobniki upierzone są dokładnie tak samo. Zobaczcie jeszcze raz zdjęcia i zwróćcie uwagę na niebieski pas piór na skrzydłach, zarówno samic jak i samców. Nie są one wspólną cecha wszystkich kaczek. Może podgatunek?

Złoty i odważny. Początki "karmikowania".

Sikorka Bogatka - Parus major

Cykl zaczynam od najpospolitszej, najmniej bojaźliwej i największej sikorki. W naszym kraju ptak oczywiście osiadły, dzięki czemu możemy go oglądać zawsze gdy mamy karmik. A jeżeli chodzi o ptaki przy karmniku, to jest też swego rodzaju ambasadorem. To za nią do "paśnika" ściągają inne gatunki zarówno sikorek, jak i innych ptaków. W ciepłych dni jest typowym owadożercą, zimą natomiast nie pogardzi nasionami jak i produktami zwierzęcymi. Dodatkowo z tego co widzę w pierwszej kolejności zawsze zjadają cały słonecznik zanim zabierają się za inne nasiona.

Mając lornetkę (mi starcza obiektyw), można bez problemu rozpoznać płeć bogatki. Kluczem jest tutaj czarna pręga na brzuchu. Samce mają ją okazałą, na całej długości aż do ogona. Samice cieszą się wyraźnie mniej okazałą pręgą, kończącą się na wysokości nóg.

Samiec

Samica

Ciekawostką jest u tego gatunku metoda rozmnażania. Spośród wszystkich wróblowatych (obejmujących ponad połowę wszystkich gatunków ptaków) to właśnie ta sikorka składa i jest w stanie wyprowadzić największą ilość jaj - do osiemnastu. Lęg zazwyczaj jeden, czasami dwa w ciągu roku.

No i są na tyle cwane, że wiedzą gdzie jest ziarno. Tutaj złapane na próbie włamania do stodoły.

Jesienne zajęcia.

Piękną mamy jesień tego roku. Jednak zamiast delektować się widokami trzeba przygotować się na zimę... jak cała reszta zwierząt.

Dzięcioł Duży, samica.

Niespodziewanie pojawił się również dawny znajomy - Rudzik. Chcąc wydostać się z jak mu się wydawało śmiertelnej pułapki jaką jest szopa, bardzo ładnie pozował do zdjęć.

Ptaki, które jeszcze nie uciekły przed chłodem lub zostają na zimę zbierają się w grupy, jednocześnie wydają się być o wiele bardziej płochliwe. W grupy zaczynają się tez zbierać sarny, które przybiorą w końcu formę sporych stad, zwanych rudlami.

A teraz wracam do pracy. Drzewo samo się nie przygotuje na zimę.

Ptasio.

Pogoda zniechęca ptaki do lotu, a mnie do zdjęć. Lecz zawszce coś pod obiektyw wpadnie ;)

Sierpówka (synogarlica turecka)

Rudzik

Sójka zwyczajna

 

A jego charakterystyczne niebieskie pióra z bliska wyglądają tak:

Ps. Nareszcie w domu...

Na stołówce u Krogulca.

EDIT: Pomyłka - w ten sposób pióra obiera nie jastrząb, a krogulec. I to prawdopodobnie jego robota.

Ważnym elementem obserwacji fauny jest nie tylko obserwowanie samych zwierząt, ale również śladów ich działalności. Dosyć młody, rzadko odwiedzany i gęsty las jaki posiadam jest idealną ostoją dla różnych zwierząt. Jednym z ciekawszych znalezisk są miejsca, w których jastrząb wstępnie oczyszcza swoją zdobycz.

Szczególnie często takie stosy pojawiają się wczesną wiosną, nawet nawet dwa razy na tydzień.

Rzeczą ciekawą dla mnie jest fakt, że NIGDY nie znalazłem żadnej krwi. Zatem tylko miom domysłem jest, że po tej operacji oskubanego ptaka już jako gotowy produkt jastrząb zanosi do gniazda. Widać nie tylko ludzie dbają o porządek u siebie.

Pocztówka ze Szwecji.

Tym razem nie przyrodniczo. Ostatnie dwa miesiące spędziłem na obcej ziemi. I życzę tego samego każdemu. Inny język, inna kultura... Chociaż dalej to Europa, ludzie myślą tutaj zupełnie inaczej - czy gorzej czy lepiej oceniać nie będę. Odpoczęcie od polskiego sposobu myślenia daje możliwość spojrzenia na otaczająca nas rzeczywistość z zupełnie innej perspektywy. No i co to za piekny kraj...

Należy też dodać, że Szwecja od 200 lat nie widziała wojny, więc architektonicznie prezentuje się niezwykle okazale.

Park Królewski. Pierwszy na świecie miejski park narodowy. Jak na ulokowanie (stolica) jest ogromny, obejście ścieżek zajełoby z powodzeniem conajmniej tydzień.

Oraz ciekawostka, na którą wpadłem przypadkiem. Cmentarz znajdujący się w tym właśnie parku, poświęcony głównie ofiarom katastrof morskich.

Już liczę dni do powrotu, tyle wyzwań tam czeka...

Na ryby!

Szwecja to piękny kraj. Nie spotkałem to jednak jeszcze żadnych plaż, ponieważ cały kraj zdaje się być wykurt w skale.

Co prawda ryb nie złapaliśmy, ale widoki i tak niczego sobie.

Szkoda, że nie miałem teleobiektywu. Trafił się dosyć rzadki w Polsce Perkoz... ale za to jest Łabędź

Pozdrowienia z Krolestwa Szwecji. Już niedługo dom...