Po długiej przerwie.

Jeszcze nie umarłem, a Las Mira toczy się naprzód. Daje wam zatem fotograficzne znaki życia i zapowiadam, że blog wróci do możliwie częstych aktualizacji, bowiem czeka mnie przynajmniej miesięczny powrót do Polski.

Padalec

Na początku września byłem w Polsce na krótki czas, przez co nie udało mi się wykonać jakiś niesamowitych fotografii, ale podzielę się tym co mam – krótki wypad do lasu zwanego (oficjalna nazwa) Świnioborem. Las Mira jest niewielką, stosunkowo młodą odnogą tego lasu.

Życie na gospodarstwie toczy się dalej, na jedną noc obecny był specjalny gość – młody jastrząb. Po ataku na kurę widocznie musiał w jakiś sposób nadwerężyć skrzydło, bo ani myślał odlatywać (chociaż chciał „na piechotę” zjeść kury i niemałego psa). Został złapany w klatkę, nakarmiony, przechowany na noc i ranem wypuszczony. Odleciał w sobie znanym kierunku, a ataki na drób z jego strony nie powtórzyły się. Zdjęcia jastrzębia nie są mojego autorstwa.

Dlaczego takie rzeczy zdarzają się jak mnie nie ma? Cóż to była okazja na zdjęcia i obserwacje…

Projekt obserwacji budek oczywiście się nie udał, ale podobno zasiedlone były absolutnie wszystkie, które powiesiłem wczesną wiosną. Dodatkowo strzałem w dziesiątkę (nie był to mój pomysł) okazało się sianie rozmaitych mieszanek nasiennych, przez co powstała ogromna baza żerowa dla ptaków.

Jeszcze mały dodatek ze Szwecji: do kolekcji sfotografowanych zwierząt mogę dodać jelenia, a dokładniej łanię z cielakiem.

Pozdrawiam i przepraszam za zbyt długą przerwę, ale tak to czasami bywa. Dobrze, że wracam akurat na październik, bo to jeden z najciekawszych i najładniejszych miesięcy w roku.

Ps. Wyjazd za granicę (poza walorami ekonomicznymi) ma jedną zasadniczą zaletę - człowiek nabiera szerszej perspektywy, tworzą się nowe pomysły i lepsze rozwiązania starych problemów. Szkoda tylko, że czas tak szybko leci, a w fotografii przyrodniczej nie ma urlopów.

Nowy etap Lasu Mira

I tak oto nastąpiła duża zmiana planów poprzedzona długim wahaniem się. Z krótką przerwą we wrześniu zostaję w Szwecji na dłużej, może nawet do nowego roku. Paradoksalnie robię to wszystko dla… Lasu Mira.

Wyspa Kormoranów

Bo Las Mira to coś więcej niż sam blog, zdjęcia, czy nawet faktyczny las. To pewna idea, w której fotografia przyrodnicza łączy się ze zrozumieniem, co tak naprawdę na fotografii się znajduje – i przez to staje się wcale nie nową, ale w dużej mierze zapomnianą jakością.

Niestety, samo nie dzieje się nic. I chociaż dla bloga mój pobyt w Szwecji będzie bardzo jałowym okresem, to Las mira nie kończy się, ani nie schodzi na boczny tor – on dopiero zaczyna swoje istnienie.

„Życie człowieka który kocha las, jest za krótkie, aby się nim znudzić.”

Pozdrawiam.

Szwedzkie Smutki.

              Mało się dzieje, a ja dalej w Szwecji. Zdjęcia? Marny łoś (ale jest), kozioł przez okno i łyski.

                Tęsknię za Polską, ale póki pieniądz leci (a jest na co w Polsce wydawać) i mam wyznaczony termin (jeszcze miesiąc) do końca to zostaje. Ale nie bójcie się – zagranica mimo swego dostatku nie zachwyca mnie w żaden sposób.

Pozdrawiam.

"Gwiazda Polarna"

Do czasu aż nie będę miał okazji porobić zdjęć (dwa tygodnie przerwy jak na razie), będą występować długie przerwy w dodawaniu wpisów. Tymczasem zapraszam na wyniki przeprowadzonego eksperymentu fotograficznego "gwiazda północna", przeprowadzonego na początku lutego. Temat zdecydowanie do poprawek, ale mam już kilka pomysłów.

Pozdrawiam.

Szwedzkie spacery.

Czym byłby tydzień bez zdjęć? Bez wątpienia tygodniem straconym. Niestety, znalezienie choćby godziny w tygodniu na zatrzymanie się nad kawałkiem obiecującego terenu jest nie lada wyzwaniem. Całe szczęście zwierzyna dopisuje. Chociaż perspektywa nie urzeka (albo za wysoko, albo za nisko), zapraszam do oglądania.

Pozdrawiam.

Ps. Dalej bez tekstu, chociaż po powrocie do Polski zamierzam poćwiczyć trochę „pióro”.

Festiwal zmarnowanych szans

                Jeszcze nigdy nie miałem takiego pecha – złe pomiary światła, nagłe załamania pogody czy szalejący autofocus sprawiają, że niemal każde spotkanie z dziką przyrodą kończy się okrutną porażką. Najbardziej żałuję łosia – nie spodziewam się spotkać go ponownie w tym roku.

Norka Amerykańska

                Zapraszam zatem na „festiwal zmarnowanych szans” – bo tak tylko można nazwać dotychczasowe fotografowanie w Szwecji.

                Ponieważ okolice Sztokholmu są dosyć daleko wysunięte na północ, różnica pomiędzy długością dnia i nocy jest o wiele większa niż w Polsce. W zasadzie typowa „ciemna” noc trwa około godziny, a resztę czasu wypełnia szarówka. Jako człowiek z południa, bardzo mi to przeszkadza - totalnie zaburza to cykl dobowy. A będzie jeszcze jaśniej.

                Pozdrawiam.

Ps. Chciałoby się napisać coś bardziej konkretnego, ale czasu mało. Szkoda.

Ps2. A za zmarnowanego łosia, niech będzie piwo z łosiem ;)

Perkozie harce.

Człowiek chciałby coś napisać, ale za granicą - bez żadnych danych źródłowych, pisanie wcale mi nie idzie. Na pisanie "z sufitu" nie ma tutaj warunków. I chociaż przez jakiś czas nie zrobiłem ani jednego zdjęcia, to wciąż pozostaje kilka ujęć z poprzedniej, dosyć krótkiej, wyprawy. Zapraszam zatem do pooglądania jednego z ciekawiej wyglądających ptaków - Perkoza Dwuczubego.

Pozdrawiam.